Ochrona lasu

        Celem ochrony lasu jest  zapobiegać zagrożeniom powodowanym przez niekorzystne oddziaływanie czynników natury nieożywionej, ożywionej oraz powodowanych przez człowieka.
        Ponieważ wielokrotnie nie można uniknąć bezpośredniego zagrożenia, ochrona lasu pełni funkcję prewencyjną – zapobiega lub na podstawie pewnych objawów pozwala ograniczać zagrożenia lasu.

Lasy narażone są na szereg niekorzystnych zjawisk wynikających z jego położenia na terenie dużego zagęszczenia ludności i w bezpośrednim sąsiedztwie Warszawy.
Problemem jest zaśmiecanie i duża penetracja terenów leśnych przez okolicznych mieszkańców oraz niezdyscyplinowanych turystów. Aby temu zapobiec Nadleśnictwo, we współpracy z gminami, założyło metalowe rogatki - "drzwi do lasu" przy drogach leśnych w swoim zarządzie. Mają one uniemożliwiać wjazd samochodami do lasu niepowołanych osób a tym samym zmniejszyć powstawanie nielegalnych wysypisk śmieci.

    Wysypiska śmieci w naszych lasach prezentują pełen przekrój przedmiotów, których się pozbywają zarówno mieszkańcy Warszawy jak i miejscowości położonych tuż przy kompleksach leśnych. Uważny obserwator zauważy sterty gruzu, meble, odpady bytowe, odpady niebezpieczne – prezerwatywy?!, truchła zwierząt domowych i odpady z ubojni, a nawet pozostałości nagrobka, który ktoś jako niepotrzebny wyrzucił do lasu.
      
Odpady te poza obniżaniem walorów estetycznych lasu i stwarzaniem groźby skażenia powierzchni gleby i wód podpowierzchniowych, stanowią także zagrożenie dla mieszkających weń zwierząt i ptaków. Ptaki wykorzystują odpady jako elementy konstrukcyjne gniazd. Zwierzęta wśród śmieci poszukują jedzenia.
       Współpracujemy z gminami w zakresie usuwania śmieci z lasu. Poza działaniami ciągłymi nadleśnictwa, organizowane są akcje sprzątania lasów, w których uczestniczą uczniowie miejscowych szkół, harcerze, myśliwi. W tym roku wywiezionu z terenu naszych lasów 66 ciężarówek ze śmieciami.

Głównym gatunkiem panującym lasów Nadleśnictwa Drewnica jest sosna, w dużym stopniu podatna na szkody powodowane przez owady.
W ubiegłych latach największe zagrożenie wystąpiło ze strony brudnicy mniszki (Lymantria monacha L.), której gradacja wystąpiła w 1994 roku, oraz boreczników w latach 1993 i 1994. W roku 1993 zwalczano chemicznie za pomocą oprysków samolotowych powierzchnie gradacji borecznika na ok. 6167 ha (w tym ok. 4134 ha Lasów Państwowych). W 1994 roku zwalczano brudnicę mniszkę na powierzchni ok. 3806 ha (w tym ok. 1583 ha w lasach Państwowych), a boreczniki na powierzchni ok. 2988 ha (w tym ok. 1898 ha w Lasach Państwowych).
Rokrocznie prognozuje się występowanie brudnicy mniszki na przyszły rok poprzez kontrolę pułapek feromonowych i obserwację lotu motyli w lesie.

        Z innych szkodników odnotować można występowanie zawodnicy, zwójek (wiosna 2002, 2003 – gołożery na dębach), osnuj, skośnika, krobika modrzewiowca.
        Ze szkodników wtórnych największe szkody powodują: cetyńce oraz przypłaszczek granatek, szczególnie w drzewostanach osłabionych pożarami przyziemnymi i na obrzeżach zrębów popożarowych.

Zagrożenie lasów grzybami patogenicznymi występuje ze strony huby korzeniowej i opieńki miodowej. Huba korzeniowa atakuje drzewostany na gruntach porolnych efektem jest wypadanie sosny. Natomiast opieńka miodowa powoduje zamieranie świerka i sosny na uprawach oraz w mniejszym stopniu przyczynia się do powstawania szkód w młodnikach i starszych drzewostanach. Z innych gatunków pasożytniczych występują: mączniak dębu, obwar sosny, czyreń sosnowy oraz rzadki włóknouszek brzozowy.

       Działania profilaktyczne prowadzone przez Nadleśnictwo sprowadzają się do usuwania drzew zainfekowanych, a w przypadku huby korzeniowej na stosowaniu na pniaki po świeżo ściętych drzewach preparatu Pg – IBL zawierającego konkurencyjną grzybnię, rozkładającą pnie i korzenie (Phlebia gigantea).

Wśród zwierzyny łownej występującej na terenie nadleśnictwa gatunkami powodującymi szkody w uprawach, młodnikach są łoś i sarna , jakkolwiek ostatnio obserwuje się coraz więcej szkód spowodowanych przez bobry. W celu ochrony przed zgryzaniem i spałowaniem (odzieraniem z kory) stosowana jest ochrona kompleksowa całych upraw preparatami odstraszającymi zwierzynę płową oraz indywidualna gatunków liściastych osłonkami z siatki.
 

W Nadleśnictwie Drewnica, istnieje Program Ochrony Przyrody opracowany jako integralna część „Planu Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa Drewnica”, został on sporządzony na okres od 01.01.1998 do 31.12.2007 r. Opracowanie dotyczy obszaru leżącego w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Drewnica, w głównej mierze lasów zagospodarowanych (rezerwaty oraz lasy ochronne i gospodarcze) własności Skarbu Państwa, zarządzanych przez Nadleśnictwo Drewnica. Dane inwentaryzacyjne zebrano i opracowano wg stanu na 1 stycznia 1998 roku.

„Program" został sporządzony w celu: 

• zinwentaryzowania i zobrazowania przyrodniczego bogactwa lasów; · przedstawienia istniejących i potencjalnych zagrożeń lasów oraz środowiska przyrodniczego;
• ułatwienia prowadzenia gospodarki leśnej na podstawach ekologicznych i w zgodzie z nowymi potrzebami społecznymi; 
• ulepszania i rozwijania metod ochrony przyrody;
• umożliwienia w przyszłości porównań i analiz zmian zachodzących w środowisku przyrodniczym na omawianym terenie.

Na terenie Nadleśnictwa Drewnica występują następujące formy ochrony przyrody:

WARSZAWSKI OBSZAR CHRONIONEGO KRAJOBRAZU

powołany przez Wojewodę w 1997 roku, jego ogólna powierzchnia to 149 051,0 ha.W zasięgu terytorialnym nadleśnictwa zajmuje on powierzchnię: 43 596 ha.

Wyszczególniono w nim następujące strefy: szczególnej ochrony ekologicznej – 1821,51 ha, oraz urbanistyczną – 1098 ha. Obszar ten obejmuje tereny położone na obszarze gmin: Ząbki, Zielonka, Wołomin, Marki, Kobyłka, Radzymin, Nieporęt, Sulejówek, Halinów oraz dzielnic Warszawy: Rembertowa, Białołęki, Wawra i Wesołej.

Park krajobrazowy 

Na terenie Nadleśnictwa jest usytuowany fragment Mazowieckiego Parku Krajobrazowego o powierzchni 1,63 ha. Od północy graniczymy z Nadbużańskim Parkiem Krajobrazowym.

Rezerwaty

Na terenie Nadleśnictwa Drewnica usytuowane jest 7 rezerwatów o łącznej powierzchni 414,43 ha, czyli ok. 2,30 % powierzchni nadleśnictwa.

Dębina – rezerwat częściowy, leśny, położony w pobliżu wsi Ostrówek. Utworzony w 1952 roku, najstarszy rezerwat w województwie mazowieckim. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu liściastego lasu mieszanego o charakterze zespołu naturalnego dębowo-grabowego z udziałem jesionu, wiązu i lipy. Pojedyncze stanowiska głazów narzutowych. Powierzchnia - 53,33 ha. 

Grabicz - rezerwat częściowy, faunistyczny, położony w Kobyłce, utworzony w 1978. Pierwotnym celem ochrony było zachowanie jeziora stanowiącego ostoję wielu gatunków ptaków. Z powodu wahania się poziomu wód jeziora, zmniejszyła się liczba bytujących ptaków wodnych.  Powierzchnia – 29,34 ha. Obok rezerwatu prowadzi ściezka rowerowa, będąca fragmentem ścieżki "Szlak Bitwy Warszawskiej".

Łęgi Czarnej Strugi – rezerwat leśny, częściowy w dolinie rzeki Czarnej Strugi. Utworzony w 1980. Położony w gminie Nieporęt, powiat Legionowo. Cel ochrony to zachowanie fragmentu naturalnych lasów łęgowych charakterystycznych dla Kotliny Warszawskiej. Najpiękniejszy wiosną, gdy kwitną rośliny runa leśnego tzw. aspekt wiosenny. Powierzchnia – 38,50 ha. Szlaki turystyczne prowadzą przez środek i po obrzeżach rezerwatu.

Bagno Jacka - rezerwat częściowy, torfowiskowy w Wesołej, utworzony w 1981. Cel ochrony: zachowanie torfowiska przejściowego. Powierzchnia – 19,45 ha.

Horowe Bagno - rezerwat torfowiskowy objęty ochroną częściową. Położony w kompleksie leśnym miedzy Markami i Zielonką. Utworzony w 1988. Celem ochrony jest zachowanie zróżnicowanego obszaru wilgotnych lasów, torfowisk i wód ze stanowiskami licznych gatunków roślin rzadkich i chronionych. Ostoja i miejsce rozrodu licznych gatunków zwierząt. Powierzchnia – 44,36 ha.

Puszcza Słupecka - rezerwat częściowy, leśny, utworzony w 1993. Położony w gminie Nieporęt, powiat Legionowo. Celem ochrony jest zachowanie zróżnicowanych zbiorowisk leśnych i łęgów, grądów i borów, z bogatymi stanowiskami roślin chronionych, rzadkich i zagrożonych wyginięciem (wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, paprotka zwyczajna, kilka gatunków storczyków, konwalia majowa). Powierzchnia – 160,56 ha.

Kawęczyn - rezerwat częściowy, florystyczny, w Warszawie dzielnica Rembertów, utworzony w 1998. Cel ochrony zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ciepłolubnych gatunków roślin naczyniowych. Powierzchnia – 68,89 ha.

Z 488 pomników przyrody w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa, 38 umiejscowionych jest na terenie Lasów Państwowych, są to przeważnie pojedyncze drzewa i grupy drzew.